Ana içeriğe atla

yeni 7/7

Whatsapp'tan arasam ayıp olur mu? Adamın numarasını aldıktan sonra bir iki konuşmuş olsaydım keşke. Şimdi ilk aramayı whatsapp'tan yapmak, ne bileyim, pek uygun gibi gelmiyor bana. Neyse ne, Tiber nehrinin kenarına beni getiren adama nehrin kenarındayken teşekkür etmek istememde yanlış bir şey yok.
"Elif Hanım merhaba. Bende diyordum öyküsever Elif Hanım hiç aramadı diye."
"Hep aklımdaydınız ama denk gelmedi Haldun Bey. Nasılsınız?"
"İyiyim, hep aynı şeyler. Görüntülü mü arayacaktınız acaba diye düşündüm whatsapp araması olunca."
"Öyle yapalım uygunsa sizin için."
"Uygun uygun, sahilde oturuyorum."
"Bakın bakalım ben neredeyim?"
"Bir nehir kenarı ama çıkartamadım. Sanki İstanbul değil burası?"
"Doğru tahmin. Son haftam kalsa Roma'ya giderim demiştim ya size. Dedim, son haftam olmadığını nereden biliyorum, en güzeli gideyim hâlâ gidecek enerjim varken."
"Ne kadar iyi yapmışsınız. Benim için de gezin. Tiramisu yemeden dönmeyin sakın."
"Öyle bir hata yapmam merak etmeyin. Ne güzel bir tesadüftü sizinle karşılaşmak. Geçen gün Vatikan'a gittim."
"Roma kazan siz kepçe, sarmal merdivenler var girişinde. Umarım görmüşsünüzdür."
"Bu kadar olur, tam ondan bahsedecektim."
"Ne çok insan gelip geçiyor yanından ama pek azı fark ediyor bence."
"Hayata benzettim ben, kim bilir kimlerle farklı sarmal merdivenlerdeyiz. Biliyor musunuz bol bol fotoğraf çektim hem de."
"Döndüğünüzde görüşmek şart oldu. Tiramisu konusunda ben de iddialıyım. Beklerim."

"Memnuniyetle," dedi. "Fotoğrafları da getiririm."

Bir süre daha konuşmadılar. Telefon ekranında Tiber’in suyu ağır ağır aktı, Haldun Bey’in arkasında dalgalar kıyıya vurdu. İki ayrı şehir, iki ayrı kıyı… Aynı anda, aynı sessizlikte buluştular.

Elif telefonu kapattığında akşam iyice çökmüştü. Nehir yerindeydi, şehir yerindeydi ama o, biraz yer değiştirmiş gibiydi. WhatsApp’tan aramanın ayıp olup olmadığını artık düşünmüyordu. Bazı aramalar usulle değil, ihtiyaçla yapılırdı.

Ayağa kalktı. Yürürken şunu düşündü: Hayatta bazı insanlar vardır, yolları seninkiyle uzun süre kesişmez. Ama doğru yerde, doğru anda, aynı merdivenin başında karşılaşırsınız. Ve bu, çoğu zaman yeterlidir.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

bu blogda ne bulacaksınız...

Blogda her pazar günü başlayacak ve yedi gün sürecek bir arkası yarın öykü dizisi yayınlanacak... Öykülere birbirine yakın yerlerde ya da konseptte çektiğim fotoğraflar eşlik edecek... Kimi birbiriyle ilişkili kimi bağımsız, ortak özellikleri birbirine yakın yerlerde yaşanmış olmaları. Her hafta PAZAR günü yeni seri... İlk öykü 31 Ağustos 2025 PAZAR günü başlıyor... Öyküler ve fotoğraflar aynı gün, oyku7.blogspot adresli Instagram sayfasında da yayınlanacak...

Dönüş 5/7

Geçinmenin böylesi zorlu olduğu zamanda bile adamdaki duyarlılık ayakta tutuyor ülkeyi demek ki. Gerçi böylesi insanların sayısı azalıyor. Yeni nesilde yok bu anlayış. Yaşlanıyorsun Ergin Hocam. Nedir bu yeni nesil düşmanlığı. Bak, etrafın cıvıl cıvıl genç dolu. Senelerdir onlarla iç içesin. Üniversitedeki öğrencilerin artık yarı yaşından küçük. Sen üniversitede okurken onlar doğmamıştı bile. Kemal'i aramayı unuttum. Bir hoşcakal demek lazım. O kadar ilgilendi çocuk. "Alo Kemal Hocam." "Ergin Hocam, merhaba. Ben de diyordum konferans bitti Ergin Hocam kayboldu diye. Rahatsız etmek istemediğim için aramamıştım. Özlemişsinizdir İstanbul'u." "Özlemişim doğru, arkadaş eş dost da beni özlemiş. Her günüm dolu geçti, sizinle de bir akşam oturmak kısmet olmadı." "Dönüşünüz yarındı değil mi Hocam. Bu akşam oturalım size de uyarsa?" "Bu akşam, bu akşamla başlayınca cümleye aklıma Zeki Müren geldi." "O zaman dolaşalım bütün meyhaneler...

Burgazada 2/7

Böyle büyük büyük konuşanlardan uzak dur derdi annem. Hayatın kendisine özensiz olduğunu düşünen bir adam gibi görünmüyor oysa. Kendine haksızlık yapma döneminden geçiyordur belki. Kaç senelik karısını kaybetmiş, acısı tazedir daha.  "Bir soluklansak mı sahilde oturup?" "İyi olur, hem şu güneşin tadını çıkartalım, hep kediler mi güneşlenecek?" "Siz de sever misiniz kedileri? Benim evde üç tane kedim var." "Çok severim, ama evde bakımı zor. Kumuydu tüyüydü, onlar için de hapislik gibi bir yerde." "Benim kızlar dışarıda hayatta kalamayacak haldelerdi. İkisi görmüyor, biri sağır. Barınak gibi onlar için bir yerde." "Ne iyi etmişsiniz. Sokaktan sahiplendiniz o zaman." "Aslına bakarsanız onlar beni sahiplendi. Kör kızlarım ayaklarıma dolandı, sağır olan arabanın altındaydı. Neyse ki çalıştırmadan fark ettim."