Ana içeriğe atla

kedi 3/7

"Ah kuzum kıyamam sana. Bu soğukta sıcak bir yer olsun diye mi oturdun oraya?"
Vildan görse seni de alır evine diye düşündü yazar. Acaba hangi karakter söylemiş olsa bunu, emin olamadı. Yoksa karakter yerine kendi fikrim olarak mı kalsa, ilk öyküdeki postmodern tavra selam kabilinden.
"İyi gidiyor, hem okuyucuların sayısı, hem Instagram hesabının takipçileri artıyor her geçen gün. Kemal ile rakı masamızı yazamadın, ne zamandır bekliyorum."
"Ergin Hocam?"
"Hiç yan çizme. Blogunun ilk öyküsünün gizli kahramanıyken adımı unuttu okuyucular. Kaç hafta geçti üstünden bir yazamadın şu koduğumun yazısını."
Hiç Ergin gibi gelmedi bu sözler.

Hiç Ergin gibi gelmedi bu sözler.

Ergin küfretmezdi. En fazla susardı. Suskunluğu bile cümleydi onun. Oysa bu ses aceleciydi; okunmak isteyen, hatırlatılmak isteyen bir sesti. Belki de Ergin değildi konuşan. Belki algoritmaydı. Ya da yazara içerik takvimi gönderen o görünmez baskı.

Kedi, tam bu sırada kedi sobanın önünden kalktı. Bu da bir işaretti ama hangi metinden alıntı olduğu belirsizdi. Yazar, kedinin hareketini not almayı düşündü. Sonra vazgeçti. Bazı ayrıntılar yazılınca değerini kaybederdi; tıpkı rakı masasının yazılamadığı için büyümesi gibi.

"Yazarsın," dedi ses, bu kez daha yumuşak. "Ama hep sonra."

Bu cümle tanıdıktı. Bir yerlerden ödünç alınmış gibiydi. Belki yazarın kendi ertelemelerinden, belki de yarım kalmış bütün bloglardan.

Metin burada bitmeliydi. Çünkü artık konuşanların kim olduğu belli değildi. Yazar mıydı, karakter mi, eski bir okur mu, yoksa bir sonraki öykünün taslağı mı?

Kedi tekrar yerine oturdu.
Isı bulundu.
Anlam ertelendi.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

bu blogda ne bulacaksınız...

Blogda her pazar günü başlayacak ve yedi gün sürecek bir arkası yarın öykü dizisi yayınlanacak... Öykülere birbirine yakın yerlerde ya da konseptte çektiğim fotoğraflar eşlik edecek... Kimi birbiriyle ilişkili kimi bağımsız, ortak özellikleri birbirine yakın yerlerde yaşanmış olmaları. Her hafta PAZAR günü yeni seri... İlk öykü 31 Ağustos 2025 PAZAR günü başlıyor... Öyküler ve fotoğraflar aynı gün, oyku7.blogspot adresli Instagram sayfasında da yayınlanacak...

Dönüş 5/7

Geçinmenin böylesi zorlu olduğu zamanda bile adamdaki duyarlılık ayakta tutuyor ülkeyi demek ki. Gerçi böylesi insanların sayısı azalıyor. Yeni nesilde yok bu anlayış. Yaşlanıyorsun Ergin Hocam. Nedir bu yeni nesil düşmanlığı. Bak, etrafın cıvıl cıvıl genç dolu. Senelerdir onlarla iç içesin. Üniversitedeki öğrencilerin artık yarı yaşından küçük. Sen üniversitede okurken onlar doğmamıştı bile. Kemal'i aramayı unuttum. Bir hoşcakal demek lazım. O kadar ilgilendi çocuk. "Alo Kemal Hocam." "Ergin Hocam, merhaba. Ben de diyordum konferans bitti Ergin Hocam kayboldu diye. Rahatsız etmek istemediğim için aramamıştım. Özlemişsinizdir İstanbul'u." "Özlemişim doğru, arkadaş eş dost da beni özlemiş. Her günüm dolu geçti, sizinle de bir akşam oturmak kısmet olmadı." "Dönüşünüz yarındı değil mi Hocam. Bu akşam oturalım size de uyarsa?" "Bu akşam, bu akşamla başlayınca cümleye aklıma Zeki Müren geldi." "O zaman dolaşalım bütün meyhaneler...

Burgazada 2/7

Böyle büyük büyük konuşanlardan uzak dur derdi annem. Hayatın kendisine özensiz olduğunu düşünen bir adam gibi görünmüyor oysa. Kendine haksızlık yapma döneminden geçiyordur belki. Kaç senelik karısını kaybetmiş, acısı tazedir daha.  "Bir soluklansak mı sahilde oturup?" "İyi olur, hem şu güneşin tadını çıkartalım, hep kediler mi güneşlenecek?" "Siz de sever misiniz kedileri? Benim evde üç tane kedim var." "Çok severim, ama evde bakımı zor. Kumuydu tüyüydü, onlar için de hapislik gibi bir yerde." "Benim kızlar dışarıda hayatta kalamayacak haldelerdi. İkisi görmüyor, biri sağır. Barınak gibi onlar için bir yerde." "Ne iyi etmişsiniz. Sokaktan sahiplendiniz o zaman." "Aslına bakarsanız onlar beni sahiplendi. Kör kızlarım ayaklarıma dolandı, sağır olan arabanın altındaydı. Neyse ki çalıştırmadan fark ettim."