Ana içeriğe atla

kedi 4/7

Kuş cıvıltıları, ceviz ağacının gölgesi ve yaprakları hışırdatan rüzgar dışında kimse yoktu yanımızda. Kara ile yan yana uzanmıştık, içimiz geçmiş.

Bunu yazıya döken biri olduğunu biliyordum. Kara bilmiyordu. O, gölgenin gerçekten serin olduğuna inanıyordu; ben ise serinliğin biraz da iyi seçilmiş bir cümleden geldiğini. Aramızdaki fark buydu. Kara uyurdu, ben fark ederdim.

Şimdi burada durup şunu söylemem gerekiyor: Ben aslında bu öykünün sonunda ortaya çıkacak bir karakterdim. Ama yazar sabırsızlandı. Ya da okur. Ya da ikisi aynı kişi. Postmodern metinlerde bu tür ayrımlar yapılmaz, yapılır gibi yapılır.

Ceviz ağacı vardı. Bu önemli. Çünkü her metin biraz ağaç ister; kök, gövde, dallar diye düşünülür. Oysa ben dallardan yanayım. Rüzgârın savurduğu, hangi cümleye tutunacağını bilmeyen yapraklardan.

Kara gözlerini açmadan mırıldandı. Ne dediğini hatırlamıyorum. Zaten hatırlanmayan şeyler daha sahici oluyor. Yazar da bunu severdi. Unutulan diyaloglar, yazılamayan rakı masaları, yarım kalan bloglar.

"Burada kalalım," dedim. Kime dediğimi bilmeden. Belki Kara’ya, belki yazara, belki bu satırları okurken bir an durup pencereye bakacak olan sana.

Biliyorum, fark ettin. Şimdi sen varsın. Hep vardın. Ama ben seni yeni çağırdım. Çünkü biri fark etmeden bu öykü tamamlanmış sayılmazdı.

Rüzgâr biraz daha sert esti. Yapraklar hışırdadı. Bu sesin betimleme olduğunu sandın, değil. Bu, metnin kendisi.

Kara yeniden uykuya daldı. Ben uyanık kaldım. Bir öyküde birilerinin uyanık kalması gerekir. Genelde kadınlar kalır; bu da küçük, sessiz bir itirazdır.

Şimdi gidebilirsin.
Ya da kal.

Ceviz ağacı karar vermez.
Ben de.

Öykü burada bitiyor sanma.

Sadece konuşmayı bana bıraktılar.  

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

bu blogda ne bulacaksınız...

Blogda her pazar günü başlayacak ve yedi gün sürecek bir arkası yarın öykü dizisi yayınlanacak... Öykülere birbirine yakın yerlerde ya da konseptte çektiğim fotoğraflar eşlik edecek... Kimi birbiriyle ilişkili kimi bağımsız, ortak özellikleri birbirine yakın yerlerde yaşanmış olmaları. Her hafta PAZAR günü yeni seri... İlk öykü 31 Ağustos 2025 PAZAR günü başlıyor... Öyküler ve fotoğraflar aynı gün, oyku7.blogspot adresli Instagram sayfasında da yayınlanacak...

Dönüş 5/7

Geçinmenin böylesi zorlu olduğu zamanda bile adamdaki duyarlılık ayakta tutuyor ülkeyi demek ki. Gerçi böylesi insanların sayısı azalıyor. Yeni nesilde yok bu anlayış. Yaşlanıyorsun Ergin Hocam. Nedir bu yeni nesil düşmanlığı. Bak, etrafın cıvıl cıvıl genç dolu. Senelerdir onlarla iç içesin. Üniversitedeki öğrencilerin artık yarı yaşından küçük. Sen üniversitede okurken onlar doğmamıştı bile. Kemal'i aramayı unuttum. Bir hoşcakal demek lazım. O kadar ilgilendi çocuk. "Alo Kemal Hocam." "Ergin Hocam, merhaba. Ben de diyordum konferans bitti Ergin Hocam kayboldu diye. Rahatsız etmek istemediğim için aramamıştım. Özlemişsinizdir İstanbul'u." "Özlemişim doğru, arkadaş eş dost da beni özlemiş. Her günüm dolu geçti, sizinle de bir akşam oturmak kısmet olmadı." "Dönüşünüz yarındı değil mi Hocam. Bu akşam oturalım size de uyarsa?" "Bu akşam, bu akşamla başlayınca cümleye aklıma Zeki Müren geldi." "O zaman dolaşalım bütün meyhaneler...

Burgazada 2/7

Böyle büyük büyük konuşanlardan uzak dur derdi annem. Hayatın kendisine özensiz olduğunu düşünen bir adam gibi görünmüyor oysa. Kendine haksızlık yapma döneminden geçiyordur belki. Kaç senelik karısını kaybetmiş, acısı tazedir daha.  "Bir soluklansak mı sahilde oturup?" "İyi olur, hem şu güneşin tadını çıkartalım, hep kediler mi güneşlenecek?" "Siz de sever misiniz kedileri? Benim evde üç tane kedim var." "Çok severim, ama evde bakımı zor. Kumuydu tüyüydü, onlar için de hapislik gibi bir yerde." "Benim kızlar dışarıda hayatta kalamayacak haldelerdi. İkisi görmüyor, biri sağır. Barınak gibi onlar için bir yerde." "Ne iyi etmişsiniz. Sokaktan sahiplendiniz o zaman." "Aslına bakarsanız onlar beni sahiplendi. Kör kızlarım ayaklarıma dolandı, sağır olan arabanın altındaydı. Neyse ki çalıştırmadan fark ettim."