Ana içeriğe atla

kedi 5/7

"Sana söylemiştim Kuzen. Hele bir gel Ankara'ya bak ben seni nerelere götüreceğim diye." 
Yok, hayır düşündüğüm şey olmadığını söyle lütfen, kuzeniyle birlikte İstanbul'un farklı yerlerini gezerken Ah Ankara diye iç geçiren isimsiz karakterim. 
Peki kedi nerede sahneye çıkacak? 
"Burasının ne özelliği var anlamadım."
"Viral olacak burası. Henüz insanlar pek farkında değil ama."
"Ben de farkında olmayanlardanım Kuzen."
Çok rica ediyorum, yapma bunu.
"Şu tabelayı görüyorsun değil mi desem."

Tabelada yön vardı ama mesafe yoktu. Ok vardı, varış yoktu. Ankara işi bu. İstanbul’da tabelalar acele ettirir, Ankara’dakiler oyalardı. Biri seni götürür, diğeri seni tutar.

Kediyi bekliyorum hâlâ. Öykünün adı öyle, hatırlatayım dedim.

Kuzen tabelayı parmağıyla işaret etti. Parmağı tabeladan daha kararlıydı.
"Bak," dedi, "buradan her yere gidiliyor."

Bu cümle tanıdıktı. Ya bir şarkıdan, ya bir belediye afişinden, ya da daha önce yazmaya başlayıp yarım bıraktığım bir öyküden kalma. Metinler böyle dolaşır şehirler arasında; otobüsle değil, kulaktan.

Burada yazar araya girmek istiyor. "Aslında bu tabela Ankara’da," demek istiyor. Ama demiyor. Çünkü postmodern bir metinde coğrafya da güvenilmezdir. İstanbul’da dolaşıp Ankara’yı düşünmek mümkündür. Hatta makbuldür.

Kuzen fotoğraf çekti. "Bunu paylaşırım," dedi.
Altına ne yazacağını sormadım. Viral olan şeyin yazıyla pek işi yoktur zaten. Bir yanlışlık gerekir, küçük ama inatçı.

Okur şimdi bekliyor olabilir: E, sonra ne oldu?
Hiçbir şey olmadı. En Ankara kısmı da bu. Tabela yerinde kaldı, biz yürüdük. Oklar kimseyi ikna etmedi.

Giderken kuzen arkamdan seslendi:
"Bak, yönünü kaybedersen buraya dönersin."

Dönmedim.
Ama cümle döndü. 

Peki kedi nerede?

Şimdi bu satırdasın.
Birazdan başka bir yere bakacaksın.

Tabela hâlâ orada.

Kedi çıkmayacak, belki bir kuş görüp koştu peşinden. Zaten fotoğraftada yokmuş.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

bu blogda ne bulacaksınız...

Blogda her pazar günü başlayacak ve yedi gün sürecek bir arkası yarın öykü dizisi yayınlanacak... Öykülere birbirine yakın yerlerde ya da konseptte çektiğim fotoğraflar eşlik edecek... Kimi birbiriyle ilişkili kimi bağımsız, ortak özellikleri birbirine yakın yerlerde yaşanmış olmaları. Her hafta PAZAR günü yeni seri... İlk öykü 31 Ağustos 2025 PAZAR günü başlıyor... Öyküler ve fotoğraflar aynı gün, oyku7.blogspot adresli Instagram sayfasında da yayınlanacak...

Dönüş 5/7

Geçinmenin böylesi zorlu olduğu zamanda bile adamdaki duyarlılık ayakta tutuyor ülkeyi demek ki. Gerçi böylesi insanların sayısı azalıyor. Yeni nesilde yok bu anlayış. Yaşlanıyorsun Ergin Hocam. Nedir bu yeni nesil düşmanlığı. Bak, etrafın cıvıl cıvıl genç dolu. Senelerdir onlarla iç içesin. Üniversitedeki öğrencilerin artık yarı yaşından küçük. Sen üniversitede okurken onlar doğmamıştı bile. Kemal'i aramayı unuttum. Bir hoşcakal demek lazım. O kadar ilgilendi çocuk. "Alo Kemal Hocam." "Ergin Hocam, merhaba. Ben de diyordum konferans bitti Ergin Hocam kayboldu diye. Rahatsız etmek istemediğim için aramamıştım. Özlemişsinizdir İstanbul'u." "Özlemişim doğru, arkadaş eş dost da beni özlemiş. Her günüm dolu geçti, sizinle de bir akşam oturmak kısmet olmadı." "Dönüşünüz yarındı değil mi Hocam. Bu akşam oturalım size de uyarsa?" "Bu akşam, bu akşamla başlayınca cümleye aklıma Zeki Müren geldi." "O zaman dolaşalım bütün meyhaneler...

Burgazada 2/7

Böyle büyük büyük konuşanlardan uzak dur derdi annem. Hayatın kendisine özensiz olduğunu düşünen bir adam gibi görünmüyor oysa. Kendine haksızlık yapma döneminden geçiyordur belki. Kaç senelik karısını kaybetmiş, acısı tazedir daha.  "Bir soluklansak mı sahilde oturup?" "İyi olur, hem şu güneşin tadını çıkartalım, hep kediler mi güneşlenecek?" "Siz de sever misiniz kedileri? Benim evde üç tane kedim var." "Çok severim, ama evde bakımı zor. Kumuydu tüyüydü, onlar için de hapislik gibi bir yerde." "Benim kızlar dışarıda hayatta kalamayacak haldelerdi. İkisi görmüyor, biri sağır. Barınak gibi onlar için bir yerde." "Ne iyi etmişsiniz. Sokaktan sahiplendiniz o zaman." "Aslına bakarsanız onlar beni sahiplendi. Kör kızlarım ayaklarıma dolandı, sağır olan arabanın altındaydı. Neyse ki çalıştırmadan fark ettim."